Przez zamachy, pucze, zbrodnicze samobójstwa niemal codziennie ktoś komuś wypowiada wojnę. Pytanie – tak naprawdę kto komu?
Kiedyś to chociaż było wiadomo, komu się wojnę wypowiada, a dziś wróg ma to, o czym marzyła zawsze każda armia świata: jest niewidzialny i bezimienny. A może jest jeszcze gorzej, bo... w ogóle go nie ma, choć pozostawia za sobą ofiary?
Czy Zachód nie walczy czasem... z samym sobą? I tylko dzięki populistycznym politykom, wróg ma jeszcze jakieś imiona obcych. Może do tego przede wszystkim społeczeństwu są potrzebni populiści. Żeby wyręczyć je we wskazywaniu winnego.
Polityka
33.2016
(3072) z dnia 09.08.2016;
Polityka;
s. 24
Oryginalny tytuł tekstu: "Wojna Zachodu z Zachodem"
