Rosja-Francja: posłowie, traktaty, armaty
„Okrutne bestie, spragnione ludzkiej krwi!”, to wykrzyczane w liście (1793) zdanie Katarzyny II oddaje stosunek wielkiej carycy do dramatu, jaki rozegrał się we Francji, a zwłaszcza do ścięcia Ludwika XVI. Odtąd z Francuzami można było już tylko walczyć.
Napoleon i Aleksander I po podpisaniu pokoju w Tylży, 1807 r.
APIC

Napoleon i Aleksander I po podpisaniu pokoju w Tylży, 1807 r.

1789–1801.

Od polityki do podnóża Alp

PRAGMATYZM KATARZYNY II. Tyrady Semiramidy Północy, jak zwano carycę, przeciw władzy paryskich „szewców” są powszechnie znane. Studiujący jej korespondencję historycy odkryli jednak, że aż do zabójstwa Burbona i jego austriackiej żony Katarzyna wpływała na francuskie wypadki tylko w ramach tradycyjnej polityki. Wspierała zakulisowo monarchistów, stawiając też na wewnętrzne podziały w obozie reform oraz skorumpowanie parlamentarzystów.

Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów z POLITYKI oraz wydań specjalnych otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj