O pochodzeniu Słowian
Istna pomroka dziejów
Skąd Słowianie się wzięli?
Hołd składany Ottonowi III. Od lewej: Słowiańszczyzna, Germania, Galia, Rzym. Iluminacja ewangeliarza, koniec X w.
AKG

Hołd składany Ottonowi III. Od lewej: Słowiańszczyzna, Germania, Galia, Rzym. Iluminacja ewangeliarza, koniec X w.

Wspólnota praindoeuropejska. Zagadnienie etnogenezy Słowian (formowania się jako wspólnoty etnicznej) oraz ustalenie miejsca, gdzie do tego doszło, jest jednym z najstarszych problemów badawczych slawistyki. Pytanie o praojczyznę Słowian pojawia się już u anonimowego autora zwanego Kosmografem z Rawenny (przełom VII i VIII w.), który lokalizował ich siedziby gdzieś na wschodzie. Autorzy pochodzący ze świata arabskiego (np. al-Masudi, X w.) chętnie wywodzili ich od jednego z ludów biblijnych (potomków Jafeta). Pogląd ten chętnie przejmowali autorzy łacińscy, gdyż wiązał on historię lokalną z dziejami biblijnymi. Nestor, kronikarz ruski, w napisanej w początkach XII w. „Powieści lat minionych” wyraził pogląd, że Słowianie, jako potomkowie Jafeta, po zburzeniu wieży Babel wyemigrowali do Panonii (dzisiejsze zachodnie Węgry) i dopiero stamtąd rozprzestrzenili się po Europie. Z Panonii wywodzili Słowian również polscy dziejopisarze: autor „Kroniki Wielkopolskiej” (XIII w.) oraz Jan Długosz (XV w.).

Dopiero powstanie językoznawstwa indoeuropejskiego pod koniec XVIII w. pozwoliło powiązać język słowiański i pochodzenie Słowian z badaniami porównawczymi nad innymi językami z rodziny indoeuropejskiej. Chodzi głównie o te wykazujące najwięcej podobieństw do słowiańskiego: germańskie, celtyckie, bałtyjskie oraz irańskie.

Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów z POLITYKI oraz wydań specjalnych otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj