Archiwum Polityki

Ludzka strona

Politycy koalicji kreują kolejną gwiazdę premierowskiej kancelarii. Teresie Kamińskiej, prezes Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń Społecznych i doradcy premiera, przypisuje się rolę najważniejszego zausznika Jerzego Buzka. Jedni widzą w niej dystyngowaną damę, świetnie radzącą sobie w świecie męskiej polityki, inni przypisują jej wręcz demoniczne cechy. Po odejściu Kazimierza Marcinkiewicza, kierującego dotąd zespołem doradców premiera, właśnie Kamińska ma objąć opuszczone przez polityka ZChN stanowisko; sama potwierdza taką możliwość, zastrzegając, że stosownej decyzji premiera jeszcze nie ma.

Fenomen Kamińskiej (nawet jeśli wyolbrzymiany) nie jest wyjątkiem. Rzadko formalna hierarchia w otoczeniu szefów gabinetów pokrywa się ściśle z rzeczywistą siecią wpływów. Jerzy Koźmiński w rządzie Hanny Suchockiej lub Franciszek Mleczko w gabinecie Waldemara Pawlaka to przykłady osób, których wpływy na decyzje najwyższych zwierzchników w swoim czasie były nie do przecenienia. Ważne też, jak daleko obie hierarchie się rozmijają. – Jeśli takie zjawisko jest bardzo widoczne, znaczy to, że nominacje na doradców były nietrafione lub narzucone przez polityczne otoczenie – mówi politolog Edmund Wnuk-Lipiński – a doradcy bywają bardzo zazdrośni o swoje wpływy, trwa tu nieustanna, podskórna walka.

Polityka 18.2000 (2243) z dnia 29.04.2000; Kraj; s. 24