Pomniki kraju faraonów

„Uczynisz dla mnie monumenty”
Architektura jako narzędzie polityki religijnej faraona.
Monumentalne posągi faraona Amenhotepa III (nazywane kolosami Memnona), pozostałość świątyni milionów lat, która w swoich czasach była największą w Tebach Zachodnich, akwarela Davida Robertsa, XIX w.
BEW

Monumentalne posągi faraona Amenhotepa III (nazywane kolosami Memnona), pozostałość świątyni milionów lat, która w swoich czasach była największą w Tebach Zachodnich, akwarela Davida Robertsa, XIX w.

Podstawy polityki religijnej władców. Działalność budowlana faraonów stanowiła wyraz odpowiedzialności za losy świata, wypełniania zobowiązań wobec żywych i umarłych, a przede wszystkim wobec bóstw. Dzięki stawianiu kolejnych świątyń władcy Egiptu podtrzymywali maat, porządek wszechrzeczy, zachowywali równowagę świata. Królowie byli namaszczeni do rządzenia, a przejawem tego był m.in. ich respekt dla zasad budowy i wyposażenia świątyń. W świątyni Hatszepsut w Deir el-Bahari zachowały się słowa, jakie miał wygłosić do niej bóg Amon: „Kiedy jeszcze byłaś jako ta, która jest w swoim gnieździe (w wieku młodzieńczym), wiedziałem, że uczynisz dla mnie monumenty i wypełnisz dla mnie moją świątynię wszystkim tym, co jest dobre z Obu Krajów”.

Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów z POLITYKI oraz wydań specjalnych otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj