Habit jak skóra

W Sandomierzu powstaje dom zakonny klarysek, prowadzących życie kontemplacyjne. Ścisła klauzura (łac. claustra - zamknięcie) oddziela je od reszty świata. Kontaktują się z nim sporadycznie i tylko niektóre. Z odwiedzającymi rozmawiają przez kratę. Budowa klasztoru pozwala na moment zajrzeć do wnętrza.

Przemysław Krzakiewicz/Visavis.pl Plany nowego klasztoru

Przemysław Krzakiewicz/Visavis.pl Siostra Maria Czech miała skończone 50 lat, kiedy zapukała do furty klasztoru klarysek w Krakowie. Powołanie dojrzewało w niej długo, miedzy innymi za sprawą ciekawych, głęboko wierzacych ludzi, jakich było jej dane spotykac

Przemysław Krzakiewicz/Visavis.pl Siostra Faustyna Vasco, Węgierka, wstąpiła do klasztoru po kilku latach podróży i intesywnych poszukiwan tego, co najważniejsze

Przemysław Krzakiewicz/Visavis.pl Klasztorna kaplica. Siostry odmawiają brewiarz, spiewają akatyst, koronką, rożaniec, nie żałuja czasu na lekturę Biblii. Modlitwie poswięcaja dziennie osiem godzin - pełna dniówka

Przemysław Krzakiewicz/Visavis.pl Przełożona klasztoru, siostra Czech, w jednej z niewykończonych cel. Życie w klasztorze opiera się na wspólnej pracy i modlitwie; od każdej wspólnoty, także klasztornej, trzeba się, jednak od czasu do czasu odizolowac

Przemysław Krzakiewicz/Visavis.pl Klasztor kontemplacyjny oddziela od świata nie tylko odmienność obyczajow czy inny system wartości. Także gruby mur. Wszystko ma sprzyjac poświecaniu czasu temu, co klaryski uznają za najważniejesze - oddawaniu czci Bogu