Bronisław Maria Karol Komorowski jest przedstawicielem rodu Komorowskich, znanego od XIV w. Ich protoplastą, według „Herbarza” Adama Józefa Bonieckiego, jest urodzony w połowie owego stulecia Dymitr Komorowski z Komorowa herbu Korczak.
Komorowo leżało w ziemi bełskiej – regionie nazywanym Grodami Czerwieńskimi za czasów Bolesława Chrobrego, a potem Rusią Czerwoną za czasów królowej Jadwigi. W okresie panowania Kazimierza Jagiellończyka powstało województwo bełskie, istniejące aż do czasów rozbiorów. Bełz, jeden z Grodów Czerwieńskich, istnieje do dziś jako niewielkie miasteczko, obecnie na Ukrainie, kilka kilometrów od granicy polskiej. W tradycji przechował się herb województwa bełskiego: srebrny gryf ze złotą koroną na czerwonym tle, zajmuje on lewą połowę herbu obecnego województwa podkarpackiego.
Historia rodziny Komorowskich herbu Korczak obejmuje setki osób i nie jest możliwe nawet najbardziej skrótowe przedstawienie całego rodu. Wspomnimy zatem jego najsławniejszych przedstawicieli.
Z Komorowskich słynny "Bór"
Pierwszymi z rodu, pojawiającymi się na kartach Polskiego Słownika Biograficznego, są dwaj z sześciu wnuków Dymitra: Mikołaj i Piotr Komorowscy. Bracia wzięli udział w węgierskiej wyprawie króla Władysława Warneńczyka w 1440 r., który powierzył im starostwo spiskie.
Od tego czasu władali przez ponad 30 lat północną Słowacją – Spiszem i Orawą, tocząc liczne walki z Węgrami, Słowakami i Polakami we wciąż zmiennej sytuacji politycznej. Byli sprzymierzeni przez dłuższy okres z husytami. Od Macieja Korwina – króla Czech i Węgier – Piotr otrzymał w 1469 r. tytuł hrabiego Liptowa i Orawy. Należały do niego doskonale znane współczesnym polskim turystom Zamek Orawski, Stary Hrad, Rużomberok, Hradek, Św.