Skąd się wzięli Rosjanie? Cz. I
Zanim na tronie zasiedli Romanowowie jako carowie Wielkiej, Małej i Białej Rusi, a Piotr zaczął budować imperium – kraje ruskie przeszły okres rozproszenia i rywalizacji, jarzma tatarskiego, zbierania ziem i Wielkiej Smuty.
Chrzest Włodzimierza; projekt fresku Wiktora Wasniecowa dla katedry św. Włodzimierza w Kijowie, 1890 r.
EAST NEWS

Chrzest Włodzimierza; projekt fresku Wiktora Wasniecowa dla katedry św. Włodzimierza w Kijowie, 1890 r.

Początki wedle „Powieści lat minionych”. Tekst najstarszej kroniki ruskiej, „Powieści lat minionych” (rus. Powiest’ wremiennych liet), w tradycji polskiej określanej również jako Latopis Nestora, otwiera pytanie: „Skąd się wywodzi kraj ruski, kto w Kijowie pierwszy zaczął władać i jak powstał kraj ruski” (przekł. Franciszka Sielickiego).

Kronika powstała wprawdzie na przełomie XI i XII w. w stołecznym Kijowie, macierzy grodów ruskich, ale jej autor, mnich miejscowego Klasztoru Pieczarskiego, opisując początki państwowości ruskiej, nie wiązał ich – co znamienne – z naddnieprzańską metropolią monarchii Rurykowiczów. Starając się wpisać losy swego państwa i narodu w całokształt dziejów gatunku ludzkiego, kronikarz wywiódł swych przodków od plemienia biblijnego Jafeta; owi „Norycy, którzy są Słowianie” zasiedlić mieli rozległe obszary nad Dunajem, Morawą, Wisłą, Dnieprem, Dniestrem, Dźwiną i Prypecią, przyjmując lokalne nazwy.

„I tak rozszedł się naród słowiański”, konkludował średniowieczny dziejopis, wskazując zarazem na fakt szczególny: oto „ci zaś Słowianie, którzy siedli około jeziora Ilmenia, przezwali się swoim imieniem i założyli gród, i nazwali go Nowogrodem”. Wedle autora „Powieści lat minionych” wysłannicy nadilmeńskich Słowian wybrali się w 862 r.

Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów z POLITYKI oraz wydań specjalnych otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj