Unia polsko-litewska

„Sprzymierzamy i na wieki przywiązujemy”
Unie Królestwa Polskiego z Wielkim Księstwem Litewskim gwarantowały potęgę dynastii Jagiellonów i wyznaczały kierunki jej politycznej aktywności.
Unia Królestwa Polskiego i Wielkiego Księstwa Litewskiego, płaskorzeźba Pawła Malińskiego z cokołu pomnika w Lublinie, XIX w.
Mirosław Trembecki/PAP

Unia Królestwa Polskiego i Wielkiego Księstwa Litewskiego, płaskorzeźba Pawła Malińskiego z cokołu pomnika w Lublinie, XIX w.

Konfitury dla Litwinów. U progu lat 80. XIV w. ani Polska, ani Litwa nie znajdowały się w korzystnej sytuacji politycznej. Ta druga, po śmierci potężnego księcia Giedymina (1341 r.), była pogrążona w konflikcie między jego wnukiem Jagiełłą (lit. Jogailą) i synem Kiejstutem, a następnie (po zagadkowej śmierci Kiejstuta w 1382 r.) z synem tegoż Witoldem (lit. Vytautasem). Pogański wówczas kraj musiał zmagać się z naporem państwa krzyżackiego, usiłującego zbrojnie schrystianizować (czyli przyłączyć) ziemie litewskie.

Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów z POLITYKI oraz wydań specjalnych otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj