Prawo i sprawiedliwość wystąpiły w debacie tylko jako nazwa partii

Najbardziej znamiennym momentem debaty było to, że na pokazujące horyzonty polityka pytanie o najważniejsze dziś wyzwania cywilizacyjne żadna z kandydatek nie odpowiedziała.

Mogłoby się wydawać, że spór o rozumienie praw obywatelskich czy kondycję wymiaru sprawiedliwości powinien być kluczowy w takiej dyskusji. Owszem, to tematy trudne, ale przecież ważne dla każdego wyborcy na równi z polityką zagraniczną czy ekonomią. Zresztą w wykonaniu przygotowanych dyskutantów i dziennikarzy potrafią być one pasjonujące.

Tymczasem kompletnie nie wyszło… O tym, jakie poglądy mają w tych kwestiach najważniejsze kandydatki, można było najwyżej wnioskować z rozmaitych podtekstów.

Oto na przykład wygląda na to, że kandydatka Szydło chce oprzeć polskie ustawodawstwo na projektach wnoszonych przez samych obywateli. Kilka razy zarzuciła bowiem obecnej koalicji lekceważenie tej metody inicjatywy legislacyjnej. Przy okazji oczywiście obiecała, że jak wygra, to wprowadzi gwarancje obowiązkowego procedowania obywatelskich projektów przez parlament. Nic to, że jest to droga, owszem, dopuszczalna w demokracji, lecz przecież w istocie poboczna i mocno zawodna.

Z kolei kandydatka Kopacz podniosła wprawdzie temat wstydliwie schowanego niedawno przez konkurencję projektu nowej konstytucji, lecz jakby bez przekonania sięgała po najważniejsze argumenty, których można było przy tej okazji użyć. A przecież właśnie pomysł zmiany ustawy zasadniczej może świadczyć o zamiarze zasadniczego przemontowania ustroju RP przez prący do władzy PiS.

Owszem, szefowa PO zasugerowała mimochodem, że efektem może być „republika wyznaniowa”, wspomniała też o prawach kobiet. Pominęła jednak choćby tak groźne w długofalowej perspektywie pomysły jak powrót do podporządkowania prokuratury partyjnemu ministrowi czy ograniczania niezależności sędziów (w jawnej już formie lansowane przez działaczy PiS, m.