Archiwum Polityki

Szkoła życia

Ciężko jest żyć emerytom, zwłaszcza niektórym. Duże utrudnienia spotykają np. emerytów mających prawo do zagranicznej emerytury. Jak ujawniła „Gazeta Wyborcza”, życie niektórych z nich polega na tym, że chodzą po urzędach, próbując zdobyć jakiś dowód na piśmie, że żyją. Okazuje się, że dowodu takiego (wystawionego przez polski urząd) wymagają zagraniczne instytucje wypłacające emerytury, które odmawiają świadczenia emerytur osobom nieżyjącym.

Problem w tym, że dla stwierdzenia, że dany emeryt żyje, nie wystarczy, że osobiście zjawi się on w polskim urzędzie. Sprawa życia i śmierci jest sprawą poważną, dlatego fakt, iż sam emeryt potwierdzi, że żyje, nie może być dowodem pozwalającym uznać go za żywego. Istotniejsze jest to, w oparciu o jaki dokument dany emeryt żyje, i czy jest to dokument wydany zgodnie z prawem. Niestety, okazuje się, że zgodnie z przepisami nikt w polskich urzędach nie jest powołany do wydania emerytowi urzędowego potwierdzenia, że jeszcze nie umarł.

Opisywany przez „Gazetę Wyborczą” emeryt pan Zbigniew zjawił się w ZUS z otrzymanym z Francji formularzem, w którym strona francuska domaga się, aby „kompetentne władze polskie potwierdziły, że pozostaje on przy życiu”. Ku jego zaskoczeniu ZUS takiego potwierdzenia odmówił. Urzędnicy ZUS skierowali pana Zbigniewa do urzędu miasta, gdzie dowiedział się, że co prawda, nie może otrzymać potwierdzenia, że żyje (widocznie urząd był za mało kompetentny, aby to stwierdzić), ale może otrzymać potwierdzenie, że na francuskim formularzu znajduje się jego podpis. Szczęśliwie Francuzom takie potwierdzenie wystarczyło, dlatego nie wysłali kolejnego formularza z żądaniem potwierdzenia, że podpis pana Zbigniewa na poprzednim formularzu jest podpisem osoby żyjącej oraz żądaniem przesłania dokumentów, w oparciu o które osoba ta żyje.

Niestety, gdy emeryt przyszedł do urzędu miasta w tej samej sprawie dwa lata później, dowiedział się, że w świetle nowych przepisów poświadczenie faktu, że jest osobą żyjącą, leży teraz w gestii notariusza. Notariusz nie miał żadnych trudności z poświadczeniem, że pan Zbigniew żyje, zwłaszcza że ten za dokument zapłacił. Z tym że poświadczenia dokonał na własnym formularzu, którego Francuzi nie uznali (bojąc się widocznie, że wystawiający go notariusz także może być osobą nieżyjącą).

Na szczęście po tekście „Gazety” Ministerstwo Pracy postanowiło ulżyć wszystkim emerytom starającym się o potwierdzenie tego, że żyją i mogą pobierać zagraniczną emeryturę. Nakazało mianowicie, „aby wszystkie jednostki organizacyjne ZUS bezwzględnie poświadczały pozostawanie świadczeniobiorcy zagranicznego przy życiu”.

Nakaz z pewnością ułatwi życie emerytom pobierającym zagraniczną emeryturę. Trzeba jednak przyznać, że sama konieczność chodzenia po urzędach w celu zdobycia papierów na życie stawia tych emerytów w sytuacji mniej korzystnej nie tylko wobec osób żyjących, które takich papierów do życia nie potrzebują, ale także wobec osób nieżyjących, od których ZUS nie domaga się żadnych dodatkowych dokumentów potwierdzających, że nie żyją. Dużym problemem tych ostatnich jest za to fakt, że po śmierci często bywają nękani pismami wzywającymi do zapłacenia rachunków telefonicznych, mandatów czy zaległej raty kredytu, co ich zdaniem jest pomysłem zupełnie nieżyciowym.

Polityka 40.2011 (2827) z dnia 27.09.2011; Felietony; s. 96
Reklama
Reklama

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną