Archiwum Polityki

Pink Martini nie łomoczą, a też jest pięknie

Pink Martini, Splendor in the Grass, EMI 2009

Pink Martini kłopot mają wszyscy miłośnicy etykietek i nazywania rzeczy po imieniu. Bo do jakiej szufladki wsadzić amerykańską grupę, której piosenki śpiewane są po francusku, włosku i hiszpańsku, a tylko czasem po angielsku? Jeszcze gorzej jest z muzyką. Na tej samej płycie znajdujemy rytmy latynoskie, ślady niezbyt nowoczesnego jazzu, lounge i melodyjne, jakby wyciągnięte z lamusa, piosenki pop.

Polityka 47.2009 (2732) z dnia 21.11.2009; Kultura; s. 49