Po Rzymie można spacerować, wybierając trasy na chybił trafił. Wszędzie znajdzie się coś interesującego. W każdym zakamarku są kwiaty i słychać śpiew ptaków, nawet w listopadzie. Ptaki prowadzą tam chyba drugie życie.
WRzymie po raz pierwszy byłem w 1957 r. Od tamtej pory Wieczne Miasto odwiedziłem 30 razy, a może więcej. Nieraz były to pobyty dłuższe, nawet dwumiesięczne, jak podczas Soboru Watykańskiego II. Gdyby te wszystkie wizyty zsumować, okazałoby się, że spędziłem w Rzymie dobrze ponad rok.
Wyjazdy do Rzymu były związane z moim fachem dziennikarza katolickiego. Jeździłem z okazji soborów, synodów biskupów, kongresów, członkostwa w Radzie Fundacji Jana Pawła II. Moje szlaki w Rzymie miały więc charakter kościelny: plac św. Piotra i jego okolice, bazylika, Watykan, Sala Stampa, czyli watykańskie biuro prasowe, mieszczące się na rogu placu św. Piotra i via Conciliazione, dochodzącej do siedziby Radia Watykańskiego. W tej okolicy jest kilka doskonałych, międzynarodowych księgarni katolickich, które często odwiedzałem.
Po zakończeniu zawodowych zajęć - po konferencjach prasowych, odczytach, relacjach z soboru - szliśmy z kolegami dziennikarzami, akredytowanymi przy watykańskim biurze prasowym, na drugą stronę muru, łączącego Watykan z Zamkiem św. Anioła. Znajduje się tam urokliwa dzielnica Borgo Pio - kratownica uliczek, przy których mieszczą się niezliczone trattorie, czyli małe restauracyjki. Mam wrażenie, że przez te wszystkie lata musiałem być chociaż raz w każdej z nich. Spędzaliśmy tam z moimi zagranicznymi przyjaciółmi całe wieczory.
Z kuchni włoskiej godne polecenia jest oczywiście spaghetti i wszelkie makarony przyrządzane na ostro. Moje ulubione danie to penne alla arrabiate, czyli wściekły makaron. Włosi przyrządzają w znakomity sposób owoce morza: ryby, mule, krewetki. Osobny rozdział to wina i kawa rzymska, dzięki której przeżyłem bardzo miłe zaskoczenie.