Szklany sufit

Pojęcie stworzone w latach 70. w Stanach Zjednoczonych (ang. glass ceiling) przez środowisko feministyczne. Opisuje niewidzialną barierę, która blokuje awans zawodowy kobiet. Osiągają one stanowiska menedżerskie średniego szczebla, funkcje zastępców, wiceprezesów, jednak gdy w grę zaczyna wchodzić prawdziwa władza lub poważne pieniądze, rozbijają się o szklany sufit. W Polsce, mimo że kobiety są lepiej wykształcone niż mężczyźni (ponad 73 proc. pracujących Polek wobec 54 proc. Polaków ma średnie lub wyższe wykształcenie), w parlamencie i władzach lokalnych stanowią mniejszość i niezwykle rzadko zasiadają w fotelach prezesów. Do spektakularnych wyjątków należą m.in. Henryka Bochniarz (szefowa Konfederacji Pracodawców Prywatnych) lub wybrana ostatnio na rektora Uniwersytetu Warszawskiego prof. Katarzyna Chałasińska-Macukow. Innym pojęciem opisującym dyskryminację kobiet na rynku pracy jest syndrom lepkiej podłogi, czyli trwałe przypisanie zawodów zdominowanych przez kobiety (sprzątaczki, salowe, pokojówki, niższy personel biurowy) do najniższego poziomu dochodów.