W pewnym sensie niemiecka odpowiedź na amerykańską bazookę. Różnił się tym, że był bronią jednorazowego użytku. Ze względu na kształt zwany pięścią pancerną. Znacznie lżejszy od bazooki (2,55 kg, pocisk – 2,80 kg). Stosowano pociski kumulacyjne kalibru 150 mm, które z odległości 60 m przebijały pancerz o grubości 220–240 mm. Panzerfausty wprowadzono na wyposażenie armii dopiero w 1944 r. Były bronią skuteczną, lecz wojna była już dla Niemiec przegrana.
Pomocnik Historyczny
Tajemnice końca II wojny światowej
(90096) z dnia 26.04.2005;
s. 13