Drewniaki

„Drewniaki – stwierdza historyk dnia codziennego okupowanej Warszawy Tomasz Szarota – śmiało można traktować jako symbol (...) wyrażający powszechną pauperyzację społeczeństwa”. Pojawiły się na placach targowych już w styczniu 1940 r. Początkowo bardzo prymitywne, w miarę upływu czasu były doskonalone, a swoistą rewolucją było wprowadzenie zawiasków w podeszwach umożliwiających zginanie stopy. Stosowano też różne elementy dekoracyjne podnoszące walory estetyczne obuwia. W porównaniu z obuwiem skórzanym były bardzo tanie i długowieczne. Znaczna część zubożałej ludności była na nie skazana. Również w zimie.