Szaleństwo sudoku zaczęło się w Anglii przed niespełna ośmioma miesiącami. Ta dotąd modna tylko w Japonii łamigłówka gościła wprawdzie na łamach „Timesa” oraz paru innych dzienników od listopada 2004 r., jednak początkowo pozostawała w cieniu polityki. Dopiero tuż po wyborach (5 maja) nastąpiła eksplozja jej popularności i wkrótce trudno było znaleźć brytyjską gazetę bez sudoku.
W Polsce walory nowej zabawy pierwsza dostrzegła „Polityka”, zamieszczając 15 czerwca krótki artykuł, a w następnych numerach zadania. Miesiąc później wydaliśmy zeszyt z sudoku. Na zamieszczony w nim konkurs rozwiązania nadesłało kilkanaście tysięcy osób, a prawie tysiąc uporało się ze skomplikowanym zadaniem eliminacyjnym do ogłoszonych przez nasz tygodnik I Mistrzostw Polski w Rozwiązywaniu Sudoku. W finale, który odbył się 5 listopada, zwyciężył informatyk z Warszawy pan Michał Karwański.
Moda na sudoku do złudzenia przypomina szał krzyżówkowy z lat 20. ubiegłego wieku, choć dotyczy łamigłówki merytorycznie innej, adresowanej – co można uznać za znak czasu – raczej do umysłów ścisłych. Bez wątpienia formalne podobieństwo do krzyżówki (w obu przypadkach wypełnia się puste kratki) zadecydowało o sukcesie tej zabawy na równi z jej bardzo prostymi regułami oraz znacznym zróżnicowaniem stopnia trudności zadań przy prawie niezmiennej formie – pestka może różnić się od twardego orzecha tylko ustawieniem kilku cyfr.
Konsekwencją popularności sudoku jest pojawianie się nowych odmian tej zabawy. Kilka zamieszczamy poniżej – po trzech zadaniach klasycznych. Każda poprzedzona jest krótką informacją określającą zasadę charakterystyczną dla danego wariantu. Pozostałe reguły są takie jak w tradycyjnym sudoku, czyli: W puste kratki należy wpisać cyfry od 1 do 9 tak, aby w każdym poziomym wierszu, w każdej pionowej kolumnie i w każdym kwadracie 3x3 obwiedzionym grubą linią znalazło się dziewięć różnych cyfr.