Życie religijne Żydów ogniskowało się wokół synagogi (grec. synagōgē – zgromadzenie), która była zarówno domem modlitwy, jak i miejscem nauczania, siedzibą władz gminy i sądu rabinackiego. W Polsce używa się także nazwy bóżnica/bożnica. Nie było jednolitych przepisów, określających jej wygląd zewnętrzny, stąd podlegał on modom architektonicznym. Najważniejszy był zakaz władz kościelnych wznoszenia budowli wyższych i bardziej okazałych niż świątynie chrześcijańskie. Omijano go, lokując posadzkę poniżej poziomu gruntu. Miało to także nawiązywać do słów biblijnych: „Z głębokości wołam do Ciebie, Panie” (Ps. 130,1). Czasem obniżano też część posadzki w miejscu, z którego kantor (kierujący śpiewem, uświetniający obrzędy religijne) prowadził modły, podkreślając w ten sposób jego służebny charakter wobec wiernych.
Pobożnych
Żydów obowiązywała modlitwa poranna (tuż po nastaniu świtu), popołudniowa (o dowolnej porze, byleby przed zachodem słońca) i wieczorna, odmawiana między zmrokiem a północą.
Do modlitwy Żydzi zakładali na głowę i ramiona tałes (jid., hebr. talit) – modlitewny biały szal, opatrzony poprzecznymi pasami koloru niebieskiego lub czarnego. W czterech rogach tałesu, zgodnie z przykazem biblijnym, przeciągnięte są frędzle – cyces (jid., hebr. cicit), bez których szal byłby niezdatny do użycia. Tałes musiał być zrobiony z jednego kawałka płótna, nie wolno było bowiem łączyć ze sobą kilku gatunków przędzy. Zamożniejsi ozdabiali środkową część bogato zdobionym pasem, zw. atara (hebr. diadem).
Po ukończeniu trzynastego roku życia każdy Żyd miał obowiązek zakładać do porannej modlitwy w dni powszednie tefilin (od hebr.