Rabin (hebr. rabbi) to podstawowa funkcja religijna w judaizmie. Od średniowiecza rabin jest jednocześnie administratorem gminy wyznaniowej (kahału, s. 23), opiekuje się domem modlitwy (s. 39), przysługuje mu orzecznictwo w sprawach rytuału (koszer, s. 27), prawo interpretacji prawa żydowskiego, nadzór nad chederem i jesziwą (s. 31); przed władzami odpowiada za podatki. Jego autorytet opiera się wyłącznie na wiedzy i bogobojności. Rabini nie tworzą zhierarchizowanej struktury (choć zwykle w krajach zamieszkanych przez wyznawców judaizmu istnieją urzędy naczelnych rabinów). Niektórzy zyskują szczególny autorytet w interpretacji prawa religijnego, jednak każdy rabin ma prawo nie zgadzać się ze zdaniem innego rabina w danej sprawie.
Aby zostać rabinem w tradycyjnej gminie żydowskiej, trzeba ukończyć kilkunastoletnie studia rabinackie, odbyć staż przy aktywnie działającym rabinie i zostać zaakceptowanym przez radę tej gminy, gdzie jest wakat na stanowisku rabina. Może ono być i często bywa dziedziczne, ale musi spełniać wszystkie wspomniane wymogi.
Rabi, rebe
– tytuły przysługujące rabinom.
Cadyk
(hebr. caddik, sprawiedliwy) to charyzmatyczny przywódca gminy chasydów. Początkowo stanowisko to pochodziło z wyboru, potem stało się dziedziczne. Cadycy mieli swoje dwory i swoich chasydów; byli otaczani czcią przez współwyznawców, stanowili dla nich najwyższy autorytet w kwestiach wiary i spraw życia codziennego. Cadykom przypisywano zdolność bezpośredniego obcowania z Bogiem, często także nadnaturalne cechy (np. umiejętność lewitacji, jasnowidztwo). Więcej w artykule obok.
Reb
– tyle co pan; tytuł wyrażający szacunek.