Judaizm reformowany, zwany też liberalnym, narodził się na początku XIX w. w Niemczech pod wpływem haskali, tendencji emancypacyjnych i asymilacyjnych wśród społeczności żydowskiej. Dużą rolę w formowaniu nowego nurtu odegrali historycy z kręgu Wissenschaft des Judentums (wiedza judaistyczna), stosujący nowoczesne metody naukowe do badań nad przeszłością. Wskazywali, że większość praktyk i rytuałów religijnych jest wynikiem ewolucji i uwarunkowań historycznych. Nie ma więc sensu trzymać się sztywno kanonu. Pierwsza tzw. reformowana synagoga została wzniesiona w Seesen w Westfalii w 1810 r.
Judaizm postępowy, wyrosły w opozycji do ortodoksyjnego, wyeliminował większość przepisów rytualnych, skrócił liturgię i wprowadził do niej język lokalny. Odłam radykalny zarzucił obyczaj obrzezania i przepisy o koszerności, dopuszcza do funkcji religijnych – w tym rabinackich – kobiety oraz tworzy społeczności synagogalne dla homoseksualistów. Obecnie reprezentowany jest we wszystkich skupiskach żydowskich, a najsilniej w USA.