Regularne jednostki kawaleryjskie bolszewicy zaczęli formować począwszy od 28 stycznia 1918 r., kiedy to na bazie zrewoltowanych pododdziałów armii rosyjskiej oraz formacji uzbrojonych robotników (Gwardia Czerwona) utworzono „zbrojne ramię Republiki Rad” – Armię Czerwoną. Powstawały one początkowo głównie w ramach garnizonu piotrogrodzkiego. W taki sposób w miejsce pułku gwardii w styczniu 1918 r. utworzono pierwszą samodzielną jednostkę kawalerii: 1 Pułk Konny Armii Czerwonej dowodzony przez Eduarda Kusina, a wkrótce potem na kontrolowanej przez bolszewików Ukrainie 1 Pułk Czerwonych Kozaków, którego dowództwo objął Witalij Primakow. W regularne sotnie czerwonej konnicy zaczęto przekształcać walczące dotąd w terenie, praktycznie bez zwierzchniego dowództwa, konne oddziały partyzanckie. Porządek w tych spontanicznie tworzonych pododdziałach wprowadzono w kwietniu 1918 r.
Na rosyjskich i ukraińskich wielkich przestrzeniach, bardzo słabo nasyconych siecią dróg i kolei, kawaleria okazała się najcenniejszym rodzajem broni. Jej szybkość manewrowa zupełnie zmieniła charakter wojny, czyniąc ją niepodobną do znanej z frontu zachodniego wojny okopów. Skutecznie walczyć z kawalerią mogło tylko lotnictwo, ale to było jeszcze w powijakach.
Czerwona kawaleria szybko wyzwoliła się z podległości organizacyjnej piechocie. Pierwszym związkiem taktycznym jazdy Armii Czerwonej stała się utworzona wiosną 1919 r. Moskiewska Dywizja Kawalerii. Do lipca 1919 r. sformowanych zostało kolejnych pięć dywizji; ich liczba do grudnia 1919 r. sięgnęła dziesięciu i nadal rosła.
We wrześniu 1919 r. w ramach 10 Armii na bazie dwóch brygad kawalerii utworzono pierwszy korpus kawalerii – Zbiorczy Korpus Konny (Konno-swodnyj korpus) pod komendą Borisa Dumienki, zaś w listopadzie 1919 r.