Lekki, dwuosiowy pojazd konny, z ustawionym lub montowanym z tyłu ciężkim karabinem maszynowym. Przy swej zwrotności i szybkości taczanki były w stanie zapewnić natychmiastowe i skuteczne wsparcie ogniowe na polu walki. Często były one wykonywane doraźnie z wozów lub bryczek zaprzęganych następnie w dwa lub trzy konie. Oprócz woźnicy jechała na nich obsługa cekaemu, zwykle dwóch żołnierzy. Pierwsze wykorzystanie taczanek przypisuje się oddziałom bolszewików w trakcie rewolucji październikowej. Później stanowiły popularne uzbrojenie Armii Czerwonej. Na szeroką skalę stosowała je m.in. Armia Konna Budionnego w wojnie polsko-bolszewickiej.
Wydania specjalne archiwalne
1917. Czerwony Październik. Tajemnice Bolszewickiej Rewolty
(90145) z dnia 29.10.2007;
s. 80