Archiwum Polityki

Profesor Barbara Skarga (1919–2009)

W czasach, gdy głośny znaczy ważny, ona potrafiła być cicha i ważna. W czasach, gdy liczy się tylko to, co nowe, umiała mówić rzeczy stare w taki sposób, by były użyteczne jak nowe. Jej siłą była pewność. Nie pewność siebie, ale wiara innych, że jej słowa są pewne. Dla pokiereszowanej polskiej humanistyki, naznaczonej śladami rozmaitych ukąszeń, kompromisów, prób, wiraży, kryzysów i mód, w obliczu których niemal każdy przynajmniej raz zgubił drogę, zbłądził i znalazł się po złej stronie, była jak Gwiazda Polarna, dzięki której błądzący zawsze mogli zrozumieć swoje położenie i wrócić do domu.

Polityka 39.2009 (2724) z dnia 26.09.2009; Flesz. Ludzie i wydarzenia; s. 8