Archiwum Polityki

Malamikete, kadó, kadó!

Gdy Ludwik Zamenhof 14 kwietnia 1917 r. umierał w warszawskim mieszkaniu przy ul. Królewskiej 41, jego dzieło żyło już własnym życiem.
Liczbę esperantystów na świecie trudno oszacować. Pesymiści mówią o 10 tys., optymiści o kilku milionach, ale niezależnie od tego, ilu ich jest, wszyscy pamiętają dwie daty – 15 grudnia oraz 14 kwietnia. Pierwsza to dzień urodzin (1859 r., w Białymstoku), druga – dzień śmierci warszawskiego okulisty żydowskiego pochodzenia, twórcy języka i związanego z nim ruchu. Dla esperantystów Ludwik Łazarz Zamenhof (właśc. Eliezer Lewi Samenhof, esp. Ludoviko Lazaro Zamenhof) to postać pomnikowa, dla sceptyków to tylko autor jeszcze jednej nieudanej próby stworzenia języka uniwersalnego.

Polityka 16.2010 (2752) z dnia 17.04.2010; Nauka; s. 96