Artyści wyróżniają się od zwykłych ludzi talentem, który jest rzadki i który posiada niewielki procent ludzi. W związku z tym nie dotujemy ludzi, lecz ich talenty. A talenty są dobrem narodowym. Ich wytwory wzbogacają całe społeczeństwo. Dlatego dotujemy opery, filharmonie, teatry czy galerie sztuki. Kultura stanowi też, w oczywisty sposób, o tożsamości narodowej, a w przypadku utraty niepodległości pomaga ją zachować. To między innymi dzięki kulturze Polska, która utraciła na 123 lata niepodległość, nie utraciła swojej tożsamości. Dzięki niej mogła odrodzić się po 1918 r. i potrafiła odbudować swoją państwowość.
Dlatego też obowiązkiem państwa jest dbanie o ludzi kultury. Uważam przy tym, że porównywanie pracy artysty wyłącznie z ciężarem pracy innych zawodów jest uproszczeniem. W okresie socrealizmu w Polsce porównywano pracę artystów z pracą górników, wskazując wprost, kto pracuje ciężej – oczywiście głoszono, że górnik. Tymczasem są to po prostu różne rodzaje pracy, wymagające innych predyspozycji i umiejętności. Talentu artystycznego nie można przecież zastąpić samym wysiłkiem fizycznym.
Myślę, że w tej dyskusji bierze się często pod uwagę przede wszystkim artystów muzyki pop czy też aktorów popularnych seriali, którzy zapełniają okładki kolorowych czasopism. To jednak tylko niewielki procent całej zbiorowości artystów. Nie bierze się pod uwagę często rzeszy wybitnych artystów, którzy ciężko pracują w swoich pracowniach czy też na deskach teatrów, a których zarobki kształtują się na ogół na poziomie niższym niż średnia krajowa.
Mając powyższe na uwadze, popieram ustanowienie emerytur dla artystów. Tym bardziej że pracują oni często nie tylko do 65. roku życia, lecz na ogół tak długo, jak pozwalają im na to siły i możliwości twórcze.
RYSZARD MYŚLIWIEC, EMERYT, MUZYK