Pomocnik Historyczny

Szpiedzy i słonie

Indyjska sztuka wojenna

Opancerzony słoń podczas bitwy, rysunek z połowy XVIII w. Opancerzony słoń podczas bitwy, rysunek z połowy XVIII w. Bridgeman
Sztuka wojenna to nie było coś, do czego w starożytnych i średniowiecznych Indiach przywiązywano nadmierną wagę, stąd częste klęski i katastrofy w starciu z agresywnymi najeźdźcami.
Srebrny miecz rytualny z połowy XIX w. i pancerz zdobiony złotem z XIX w., oraz skórzana tarcza dekorowana motywami polowania, ze zbrojowni w Dźajpurze, XVIII lub XIX w.Hermann Historica Srebrny miecz rytualny z połowy XIX w. i pancerz zdobiony złotem z XIX w., oraz skórzana tarcza dekorowana motywami polowania, ze zbrojowni w Dźajpurze, XVIII lub XIX w.

Skąpe źródła. Historyk zajmujący się historią wojskowości Indii starożytnych i średniowiecznych napotyka podstawowy problem, wynikający z małej liczby źródeł o ściśle przyporządkowanej chronologii. Wielka i stara cywilizacja półwyspu pozostawiła po sobie zaskakująco niewiele kronik i prac historycznych, w których znaleźć można wiarygodne opisy organizacji armii i kampanii prowadzonych przez indyjskich władców. Brak ten w pewnej mierze uzupełnia „Arthaśastra”, traktat o polityce i wojnie, tradycyjnie przypisywany Kautilji, doradcy Ćandragupty Maurji (ok.