Pomocnik Historyczny

Dwoje oczu świata

Stosunki Bizancjum z potęgą perską

Władca Persji Chosroes II i cesarz Herakliusz; scena ze złoconej miedzianej płyty, XII w. Władca Persji Chosroes II i cesarz Herakliusz; scena ze złoconej miedzianej płyty, XII w. Bridgeman
We wczesnym średniowieczu spośród sąsiadów Bizancjum tylko Persja dorównywała mu potęgą. Rządzący nią Sasanidzi nosili oficjalny tytuł króla królów Iranu i nie-Iranu.

Wojny i pokoje. Dla ochrony przed zagrożeniem ze strony Persów na wschodniej granicy cesarstwa, począwszy od Dioklecjana (284–305), budowano system obronny. Między Hauranem w południowej Syrii a Synajem powstała strefa bezpieczeństwa, z drogami wojskowymi, fortecami i wieżami. Zbudowano i wzmocniono licznymi fortami słynną drogę z Damaszku przez Palmyrę do Sury. Kolejne umocnienia wzniesiono za Anastazjusza (491–518), rozbudowując fortyfikacje Teodozjopola i wznosząc Darę-Anastazjopol naprzeciwko perskiej fortecy w Nisibis.

Reklama
Reklama