Pomocnik Historyczny

Strofy waka

Wieki śpiewanej liryki

Fragment XIII-wiecznej antologii „Ogura hyakunin isshu” („Zbiór z Ogura – po jednym wierszu od stu poetów”), wydanie z XVIII w. Fragment XIII-wiecznej antologii „Ogura hyakunin isshu” („Zbiór z Ogura – po jednym wierszu od stu poetów”), wydanie z XVIII w. EAST NEWS
Przez wieki pieśń japońska pozostawała jednym z najważniejszych gatunków literackich, ale jej zakres tematyczny był ograniczony; była to przede wszystkim poezja liryczna.
X-wieczny poemat (z ilustracją z XVIII w.), w którym bohater spotyka wędrownego mnicha na bluszczowej ścieżce na górze Utsu.Bridgeman X-wieczny poemat (z ilustracją z XVIII w.), w którym bohater spotyka wędrownego mnicha na bluszczowej ścieżce na górze Utsu.

Waka. Poezja japońska rozwinęła się z twórczości ustnej: jedne z najdawniejszych znanych nam uta, czyli pieśni (również dziś słowo to jest używane na określenie wiersza i piosenki), tworzono w ramach obrzędów utagaki (okres Nara i wcześniej), podczas których były recytowane i śpiewane przez kobiety i mężczyzn, jako modlitwy o dobre plony, a także jako element zalotów. Z pieśni o nieustabilizowanej formie stopniowo wykształciły się utwory składające się z naprzemiennych wersów o 5 i 7 sylabach (morach); rytm taki stał się podstawą i najważniejszym wyróżnikiem waka (lub Yamato uta), czyli pieśni japońskiej, a później został też przejęty przez renga (okres Kamakura) i haiku (okres Edo).