Pomocnik Historyczny

Św. Elżbieta z Turyngii (1207–31)

Św. Elżbieta z Turyngii na obrazie Pietra Nellego, XIV w. Św. Elżbieta z Turyngii na obrazie Pietra Nellego, XIV w. BEW
Księżniczka węgierska, landgrafini Turyngii.

Otwiera poczet trzynastowiecznych świętych monarchiń, których kult rozkwitł w Europie Środkowej w tych niełatwych dla Kościoła czasach. Zasłynęła przede wszystkim pobożnością. Była córką króla Węgier Andrzeja II (pan. 1205–35) z dynastii Arpadów i księżniczki Gertrudy z rodu Andechs. W swoim krótkim życiu zdążyła urodzić trójkę dzieci i pochować męża – Ludwika IV, landgrafa Turyngii i palatyna saskiego (pan. 1217–27) z dynastii Ludowingów.

Początek XIII w. przyniósł rozwój nowych form religijności, ukierunkowanej na osobiste praktykowanie ewangelicznego ubóstwa, samoumartwienie i ascezę połączone z posługą bliźniemu.

Pomocnik Historyczny „Władczynie Europy” (100178) z dnia 22.02.2021; Portrety mniejsze; s. 66