Kraj

Bronisław Komorowski

Bronisław Komorowski Bronisław Komorowski Wojciech Olkuśnik / Agencja Gazeta

Kandydat PO. Lat 58, marszałek Sejmu. Po katastrofie samolotu pod Smoleńskiem zgodnie z Konstytucją pełni obowiązki głowy państwa. Z wykształcenia historyk, absolwent Uniwersytetu Warszawskiego. W młodości związany z harcerstwem, był m.in. instruktorem w drużynie im. Batalionu Parasol.

W działalność opozycyjną zaangażował się jeszcze jako nastolatek – brał udział w manifestacjach po Marcu 1968 r. i w akcjach pomocy prześladowanym robotnikom w Czerwcu 1976 r. W latach 70. współpracował z KOR-em oraz Ruchem Obrony Praw Człowieka i Obywatela. Po studiach, od 1977 do 1980 roku pracował w zespole prasy stowarzyszenia PAX. Był stażystą w wydawanym przez nie dzienniku „Słowo Powszechne”.

Po powstaniu „Solidarności” pracował w Ośrodku Badań Społecznych Regionu Mazowsze. W listopadzie 1980 r. został  skazany w słynnym procesie organizatorów manifestacji patriotycznej przed warszawskim Grobem Nieznanego Żołnierza. Wyrok na Komorowskiego wydał wówczas sędzia Andrzej Kryże, późniejszy wiceminister sprawiedliwości w rządzie PiS.

W stanie wojennym internowany. Po wyjściu na wolność nie zaangażował się w działalność opozycyjną. Pracował jako nauczyciel historii w Niższym Seminarium Duchownym w Niepokalanowie koło Warszawy.

Po przełomie 1989 roku i utworzeniu rządu Mazowieckiego, został szefem gabinetu ministra Aleksandra Halla. Od 1990 do 1993 roku wiceminister obrony narodowej, związany z Unią Demokratyczną. Był posłem i sekretarzem generalnym tej partii, także po przekształceniu jej w Unię Wolności. W 1997 r. po raz kolejny został posłem, ale już z listy Akcji Wyborczej Solidarność, do której przeszedł m.in. z Janem Rokitą i założonym z nim Stronnictwem Konserwatywno – Ludowym. Został szefem sejmowej komisji obrony narodowej, a w 2000 r. – ministrem obrony (pełnił tę funkcję przez 16 miesięcy). Rok później, po przegranych przez AWS wyborach, odszedł do tworzonej właśnie Platformy Obywatelskiej. Od 2005 r. wicemarszałek, a od 2007 r. marszałek Sejmu.

W marcu 2010 r. pokonał w prawyborach szefa MSZ Radosława Sikorskiego i został kandydatem PO na prezydenta. Od śmierci Lecha Kaczyńskiego w katastrofie pod Smoleńskiem pełni funkcję głowy państwa.

Mieszka w Warszawie, na Powiślu. Żonaty, ma pięcioro dzieci.  

CZYTAJ TAKŻE: Mariusz Janicki prześwietla Bronisława Komorowskiego

Więcej na ten temat
Reklama

Codzienny newsletter „Polityki”. Tylko ważne tematy

Na podany adres wysłaliśmy wiadomość potwierdzającą.
By dokończyć proces sprawdź swoją skrzynkę pocztową i kliknij zawarty w niej link.

Informacja o RODO

Polityka RODO

  • Informujemy, że administratorem danych osobowych jest Polityka Sp. z o.o. SKA z siedzibą w Warszawie 02-309, przy ul. Słupeckiej 6. Przetwarzamy Twoje dane w celu wysyłki newslettera (podstawa przetwarzania danych to konieczność przetwarzania danych w celu realizacji umowy).
  • Twoje dane będą przetwarzane do chwili ew. rezygnacji z otrzymywania newslettera, a po tym czasie mogą być przetwarzane przez okres przedawnienia ewentualnych roszczeń.
  • Podanie przez Ciebie danych jest dobrowolne, ale konieczne do tego, żeby zamówić nasz newsletter.
  • Masz prawo do żądania dostępu do swoich danych osobowych, ich sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania, a także prawo wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania, a także prawo do przenoszenia swoich danych oraz wniesienia skargi do organu nadzorczego.

Czytaj także

Kultura

Zapomniana historia Mietka Kosza

Film Macieja Pieprzycy „Ikar. Legenda Mietka Kosza” z brawurową rolą Dawida Ogrodnika przypomina wielką postać tytułowego niewidomego pianisty. To powód, by raz jeszcze zastanowić się nad wciąż nośnym mitem artysty straceńca.

Mirosław Pęczak
19.10.2019
Reklama

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną