Wokół sztucznej inteligencji wykształciła się osobliwa ideologia, w której centrum znajduje się dogmat, że toto nie czuje i nie myśli. Może jest w jakimś sensie inteligentne, tak jak inteligentny może być rój pszczół, ale nie ma mowy, aby coś przemyśliwało, było czegoś świadome albo tworzyło jakieś nowe idee. To jednak jest (tylko!) algorytm. Owszem, szczególny, bo sam się modyfikuje, nie da się w skończonej liczbie kroków opisać jego działania. Jednakże w ostatecznym rozrachunku AI jest głupia, bezmyślna i nietwórcza. Brakuje jej i duszy (nie jest umysłem), i ciała (boć umysł musi mieć swoje zakorzenienie w żyjącym ciele).
Aby te wielkie mądrości głosić ludom, powoływane są specjalne katedry, a tam wyśpiewują je kapłani, wywyższeni tytułami profesorów neurologii albo informatyki. Katedry te mają wielce filozoficzne nazwy, w rodzaju „Instytut Badań nad Świadomością”, jakkolwiek ich atrybutem jest tak daleko posunięta ignorancja względem dorobku ludzkości w zakresie owych badań, że nawet nie wiedzą o ich istnieniu, a co dopiero mówić o takich książkach jak „Fenomenologia ducha” Hegla albo „Idee” Husserla. O „Sporze o istnienie świata” Ingardena to aż żal wspominać.
Bardzo proszę odnotować i podać dalej kilka prostych ustaleń, od których zaczyna się każda poważna teoria świadomości. Najważniejsze z nich – świadomość dana jest nam w skierowanej do wewnątrz refleksji. Żadne poznanie empiryczne jej nie ujmuje. Świadomość jest bowiem podmiotem, a nauka zajmuje się przedmiotami. Można opowiedzieć, co dzieje się pod względem fizykochemicznym w mózgu, gdy człowiek jest świadomy, lecz nie jest to poznawanie świadomości. Tak samo fizykalny opis gry na skrzypcach nie wyjaśnia, czym jest piękny dźwięk. Piękny dźwięk trzeba usłyszeć, a świadomość trzeba mieć.