Słowa komendanta głównego policji brzmiały jak alarm: funkcjonariusze wspierani przez wojska specjalne rozpoczęli zabezpieczanie granicy z Rosją pod kątem możliwych aktów dywersji, a w Komendzie Głównej powołany został sztab kryzysowy. Ostrzeżenia, że szykuje się coś złego, miały przyjść od polskiej Służby Wywiadu Wojskowego i od sojuszników. Mówiły o groźbie przekroczenia granicy przez uzbrojone grupy dywersyjno-sabotażowe, a więc o ryzyku, z jakim Polska się jeszcze nie mierzyła.
Za pojedyncze – i na szczęście odosobnione – ataki, incydenty czy próby zamachów odpowiedzialni byli werbowani na miejscu współpracownicy lub pojedynczy agenci Moskwy. O zorganizowanych grupach, wysyłanych przez granicę, do tej pory nie było mowy. Grozą powiało, gdy przed spotkaniem Rady Bezpieczeństwa Narodowego premier Tusk relacjonował, że nocą Straż Graniczna widziała „osobników z latarkami”, których intencje były niejasne. Szybka interwencja, zdaniem premiera, zapobiegła incydentowi.
Natychmiast przypomniały się zdarzenia sprzed kilku lat na białoruskim odcinku granicy, ostrzeżenia o uzbrojonych dywersantach, o których mówią raporty służb kontrwywiadowczych wielu państw NATO, a nawet „zielone ludziki”, wciąż brane pod uwagę w scenariuszach rosyjskiego ataku poniżej progu wojny. Ostatnie lata koncentrowały uwagę na zabezpieczeniu wcześniej niemal odsłoniętej granicy z Białorusią, co całkiem nieźle się udało. Odcinek rosyjski, z obwodem królewieckim, był od lat wygrodzony i strzeżony przez czujniki na wieżach, a teraz jest umacniany w ramach programu Tarcza Wschód. Skierowanie w ten rejon policyjno-wojskowych grup szybkiego reagowania z odwodem elitarnych sił specjalnych sugerowało, że dotychczasowa ochrona jest niewystarczająca.
Ale wojsko sytuację nazwało ćwiczeniami, a policja swoją operację zaplanowała na zaledwie tydzień.