Kraj

Trzy życzenia

Co roku, składając sobie życzenia świąteczne i noworoczne, na nowo próbujemy małego szamaństwa, zaklinania przyszłości.
Spełni się lub nie, ważne, żeby przy świętach Bożego Narodzenia wypowiedzieć intencje - co los ma nam przynieść i przed czym uchronić. Gdybym miał w tym roku wypowiedzieć trzy życzenia, tobym je podzielił: dla świata, dla Polski i prywatne.

Świat, który zastajemy pod koniec roku 2008, bezwzględnie potrzebuje naszych życzeń, bo przekonaliśmy się boleśnie, jak bardzo zależymy od zjawisk, na które nie mamy wpływu. Nasz mały kraj nic nie nabroił na rynkach finansowych; przeciwnie, rozwijaliśmy się szybko i zdrowo, ale już widać, że przyjdzie nam zapłacić za grzechy innych. Ledwo uporaliśmy się z bezrobociem i zaczęliśmy odrabiać zapóźnienia wobec bogatszych braci w Unii, a już zza oceanu nadciąga kryzys. To czego życzyć światu? Żeby kryzys okazał się tylko chwilową zmianą pogody, a nie klimatu. Żeby przywódcom, w tym młodemu prezydentowi Ameryki, starczyło rozumu w rozpoznaniu przyczyn kryzysu oraz odwagi i wyobraźni w jego przezwyciężaniu. Tyle mówiliśmy o globalizacji; teraz widać, że oznacza ona po prostu wspólnotę losów i odpowiedzialności za bezpieczeństwo życia na naszej planecie. Ta odpowiedzialność nie jest podzielona równo, ale prawie każdy może i powinien wziąć na siebie jakąś jej cząstkę. I niech by tak było.

Polsce trzeba by życzyć, żeby jej demokratycznie wybrani przywódcy popatrzyli na to, co robią, z tej właśnie globalnej perspektywy. Może wtedy, zwłaszcza niektórym, zrobiłoby się wstyd, jakimi to głupotami zajmują siebie i nas, jak okropnie, u progu 20-lecia III RP, skarlała nasza polityka. A także - jak bardzo jest obrócona w przeszłość, z jaką zajadłością rozgrywa przedwyborcze wojny, jak mocno jest podporządkowana jakimś niejasnym urazom i ambicjom, kompletnie bez znaczenia dla milionów ludzi żyjących w tym zakątku Europy. Czego życzyć naszym demokratycznym politykom? Żeby się puknęli w czoło i pomyśleli, czym grożą rozmaite zaniedbania, których się dopuszczają? To raczej nic nie da. Więc może życzmy sobie, przed rozpoczynającym się w przyszłym roku serialem wyborczym, żebyśmy tym razem głosowali uważniej. Jeszcze uczymy się demokracji i rządzenia wolną Polską, ale warto pamiętać, że tutaj jedna lekcja trwa bardzo długo: tyle, ile kadencje - cztery, a nawet pięć lat. Szkoda życia na marnych polityków. Zatem znów: rozsądku i wyobraźni sobie i Państwu życzę.

Prywatnie? Tego, co zawsze: zdrowia, sukcesów, optymizmu, realizacji planów - wbrew przeciwnościom. Nie będę oryginalny, ale przywołam okładkowe motto tego świątecznego wydania „Polityki": miłość w czasach kryzysu. Na klimat globalny może nie mamy bezpośredniego wpływu, ale na emocjonalny, w naszym bliskim otoczeniu - jak najbardziej. Serdecznie życzę ocieplenia. I miłych godzin spędzonych z „Polityką". Wesołych Świąt!
Reklama

Codzienny newsletter „Polityki”. Tylko ważne tematy

Na podany adres wysłaliśmy wiadomość potwierdzającą.
By dokończyć proces sprawdź swoją skrzynkę pocztową i kliknij zawarty w niej link.

Informacja o RODO

Polityka RODO

  • Informujemy, że administratorem danych osobowych jest Polityka Sp. z o.o. SKA z siedzibą w Warszawie 02-309, przy ul. Słupeckiej 6. Przetwarzamy Twoje dane w celu wysyłki newslettera (podstawa przetwarzania danych to konieczność przetwarzania danych w celu realizacji umowy).
  • Twoje dane będą przetwarzane do chwili ew. rezygnacji z otrzymywania newslettera, a po tym czasie mogą być przetwarzane przez okres przedawnienia ewentualnych roszczeń.
  • Podanie przez Ciebie danych jest dobrowolne, ale konieczne do tego, żeby zamówić nasz newsletter.
  • Masz prawo do żądania dostępu do swoich danych osobowych, ich sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania, a także prawo wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania, a także prawo do przenoszenia swoich danych oraz wniesienia skargi do organu nadzorczego.

Czytaj także

Nauka

Suszarki do rąk są za głośne dla dzieci – alarmuje 13-letnia badaczka

Dzieci to doskonali obserwatorzy, dostrzegający często to, co umyka dorosłym. 13-letnia Nora Louise Keegan zrobiła to niedawno na łamach międzynarodowego czasopisma naukowego, pisząc o hałasie z elektrycznych suszarek do rąk.

Piotr Rzymski
12.10.2019
Reklama

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną