Film

Ukochany syneczek

Recenzja filmu: „Lolo”, reż. Julie Delpy

Od lewej: Dany Boon, Julie Delpy i Vincent Lacoste (w tytułowej roli) Od lewej: Dany Boon, Julie Delpy i Vincent Lacoste (w tytułowej roli) David Koskas / Kino Świat
Fabuła posuwa się leniwie w wakacyjnym tempie, żarty polegają głównie na prawieniu uszczypliwych uwag i większych ambicji niż złośliwy portret patologicznych domowych relacji nie należy się spodziewać.

Julie Delpy coraz śmielej sobie poczyna na polu reżyserii. Po sukcesach dowcipnych, acz nierównych komedii „Dwa dni w Paryżu” i „Dwa dni w Nowym Jorku” zaskoczeni krytycy pisali, że popularna francuska aktorka staje się konkurencją dla Woody’ego Allena. Nieporadni, inteligenccy bohaterowie, ich kompleksy, cięty humor podszyty seksualnymi aluzjami, skąpany w poczuciu generalnego bezsensu i absurdu – trudno nie dostrzec, że to wszystko również ją interesuje. Nie inaczej jest w „Lolo”, zgrabnej autoironicznej satyrze na toksyczną relację dojrzałej kobiety i jej dziecka. Zaborczy w tym układzie jest 20-latek po uszy uzależniony emocjonalnie od pięknej matki, rozpaczliwie poszukującej stałego partnera (w tej roli oczywiście Delpy). Narcystycznego syna w wykonaniu Vincenta Lacoste od początku się nie lubi, w przeciwieństwie do Dany’ego Boona – jego bezpośredniej konkurencji, uroczego fajtłapy starającego się o względy atrakcyjnej singielki. Fabuła posuwa się leniwie w wakacyjnym tempie, żarty polegają głównie na prawieniu uszczypliwych uwag i większych ambicji niż złośliwy portret patologicznych domowych relacji nie należy się spodziewać.

Lolo, reż. Julie Delpy, prod. Francja, 99 min

Więcej na ten temat
Reklama

Czytaj także

Ja My Oni

Syn, który nie rozstał się ze swoją matką – częsta przyczyna małżeńskich kryzysów

Prof. Bogdan de Barbaro o relacjach z teściowymi i teściami, babciami i dziadkami.

Agnieszka Krzemińska
17.04.2019
Reklama

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną