Prenumerata na trudne czasy.

6 miesięcy za 99 zł.

Subskrybuj
Książki

Powrót Sulamitki

Recenzja książki: Zuzanna Ginczanka, „Poezje zebrane (1931–1944)”

materiały prasowe
Ginczanka powróciła z impetem. Wraca od lat 90., ale od czasu wystawy w Muzeum Literatury (2016 r.) jest cały czas obecna – co rok pojawiają się kolejne książki o poetce z Równego.

Ginczanka powróciła z impetem. Wraca od lat 90., ale od czasu wystawy w Muzeum Literatury (2016 r.) jest cały czas obecna – co rok pojawiają się kolejne książki o poetce z Równego. Inaczej było w 2014 r., kiedy wiersze zebrane Ginczanki ukazały się w małym nakładzie i przeszły niemal niezauważone. Dobrze więc, że wyszło teraz najobszerniejsze wydanie jej poezji w opracowaniu Izoldy Kiec, bo gdy tyle osób odwołuje się do Ginczanki, ważne, żeby jej wiersze były pod ręką. W tym tomie znalazł się też odnaleziony w papierach poemat „Pieśń nad Pieśniami”, który dziś czyta się tak, jak gdyby ona sama była jego bohaterką, Sulamitką, kochanką Boga. Chronologiczna lektura pozwala zobaczyć skok, kiedy z wierszy młodzieńczych wyłania się jej polemiczny temperament satyryczki ze „Szpilek”. Widać też w tych satyrach coraz większe poczucie osaczenia z końca lat 30. 

Zuzanna Ginczanka, Poezje zebrane (1931–1944), wstęp i opracowanie Izolda Kiec, Marginesy, Warszawa 2019, s. 464

Polityka 50.2019 (3240) z dnia 10.12.2019; Afisz. Premiery; s. 78
Oryginalny tytuł tekstu: "Powrót Sulamitki"
Reklama
Ilustracja. Osoby czytające Politykę na różnych nośnikach.

Dołącz do nas!

Będziesz mógł czytać wszystkie teksty autorów „Polityki”.

Subskrybuję

Jesteś już prenumeratorem?

Zaloguj się >