Recenzja książki: Simon Beckett, „Ogród kości”
Nowa powieść Becketta to sprawne czytadło, ale nic ponadto: niewiele tu kryminalnej roboty, więcej surwiwalowego thrillera.
Nowa powieść Becketta to sprawne czytadło, ale nic ponadto: niewiele tu kryminalnej roboty, więcej surwiwalowego thrillera.
Wchodzenie w świat powieści Joanny Bator to zazwyczaj zanurzenie w kojący rytm opowieści – i tak jest tym razem.
Przyszłość już tu jest. AI rozwija się błyskawicznie, ma coraz pojemniejszą pamięć i szerokie praktyczne zastosowania, ale zaspokaja też nasze potrzeby emocjonalne.
Język Bobuli ma dużą siłę, rytm i melodia tekstu niesie nas przez tę opowieść, w której przeszłość promieniuje, a samo miejsce tajemniczo przemienia mieszkańców.
Odświeżony „Departament Q” prezentuje się równie dobrze co zawsze.
Książka Michaela Spitzera pozwala pomyśleć o muzyce zupełnie inaczej, niż zwykle skłonni są myśleć słuchacze i twórcy, a także organizatorzy życia muzycznego.
Ciekawsze od makabry zbrodni jest tu podejście do psychologii i psychiatrii sprzed stu lat, jeszcze raczkujących.
Książka „Atlantyk-trans” Tomasza Szerszenia – pisarza, fotografa i antropologa – to eseistyczny dziennik pokładowy.
Książka jest przede wszystkim obserwacją wojny z bardzo bliska, z całym koszmarem i beznadzieją.
Brytyjski pisarz konstruuje świat z odprysków historii, legend, faktów i kultury masowej.
Jakub Żulczyk domyka swoją trylogię zapoczątkowaną przez „Ślepnąc od świateł”.
Wydarzenia rozgrywają się na początku XXI w., można domniemywać, że niedługo po ataku na World Trade Center, ale ich wymowa jest dziś ciągle, a może i bardziej aktualna.
Przy lekturze autobiografii zawsze rodzi się pytanie: jaki wizerunek samego siebie chce nam, czytelnikom, pozostawić bohater książki?
Gdyby miał powstać serial „1770”, to scenariusz jest już właściwie gotowy.
Pynchonowi najwyraźniej było mało igrania ze schematami powieści detektywistycznej, bo – po „Wadzie ukrytej” i „W sieci” – sięgnął po nie raz jeszcze.
Małecki swoim zwyczajem odsłania powoli kolejne warstwy tej przygody.
Pisanie i ruch łączą się tu w tajemniczy sposób.
King w dobrej formie, sprawnie mieszający fantastykę, horror, kryminał.
Czytanie tej książki przypomina brnięcie przez oblepiające obrzydliwości, które w takim nagromadzeniu przede wszystkim nudzą.
Nowa powieść Douglasa Stuarta znalazła się w ścisłym gronie finalistów Nagrody Bookera.