Wiadomo, że główne, duże księżyce tego giganta powstały mniej więcej w okresie, gdy on sam formował się z protoplanetarnego dysku, czyli około 4,5 miliarda lat temu. Do dzisiaj był jednak pewien problem z wyjaśnieniem genezy mniejszych, nieregularnych satelitów Saturna, takich jak Atlas, Pandora, Prometeusz, Efimeteusz czy Janus - o średnicach od 30 do 180 km. Są to bliskie księżyce poruszające się między pierścieniami Saturna, które zostały odkryte dopiero w latach 60. XX wieku i jeszcze później - w roku 1980 po misji sond Voyager. Wiadomo, że są one bardzo młode, a więc liczą ledwie 10 milionów lat, co w skali kosmicznej jest chwilą. W czasach dinozaurów jeszcze ich nie było. Ale jak powstały? Dotychczas uczeni nie potrafili odtworzyć historii ich narodzin. Dopiero teraz, przy zastosowaniu komputerowych modeli hydrodynamicznych, udało im się w sposób zadowalający zrekonstruować ten proces. Małe, młode i bardzo bliskie satelity Saturna, należące do grupy tzw. "księżyców pasterskich", powstawały na krawędziach jego pierścieni poprzez gromadzenie lodu, skał oraz pyłu. Można też powiedzieć, że utworzyły się jakby w wyniku "czyszczenia" pierścieni. Miały zresztą wpływ na ich obecne ułożenie. Pomagał im w tym wszystkim sam Saturn i jego potężne oddziaływania. Zagadka rozwiązana. Badania te opisuje najnowsze wydanie czasopisma Nature, z 10 czerwca tego roku.