Burzliwe czasy ostatnigo cara
Przegrane wojny Mikołaja
Car Mikołaj II z rodziną; fotografia z ok. 1914 r.
Getty Images

Car Mikołaj II z rodziną; fotografia z ok. 1914 r.

Otrzymał staranne wykształcenie, które jednak nie było w stanie zastąpić braku cech, tak ważnych dla władcy: silnego charakteru, odwagi i energii. Mikołaj II (1868–1918), ukształtowany – podobnie jak jego ojciec Aleksander III – przez Konstantego Pobiedonoscewa, był zwolennikiem utrzymania status quo, samowładztwo traktował jako spuściznę przodków, której nie wolno uszczuplać. Niemal od początku jego panowania wstrząsały Rosją fale rozruchów i strajków – zarówno robotniczych, jak i chłopskich – które bezskutecznie starano się wygasić, wzmacniając represje i zwiększając rolę ochrany. Tymczasem szybkiemu rozwojowi przemysłu rosyjskiego towarzyszył żywiołowy rozwój nielegalnych partii rewolucyjnych (Socjaldemokratyczna Partia Robotnicza Rosji, Partia Socjalistów Rewolucjonistów), które z jednej strony przystąpiły do organizowania wystąpień robotniczych, z drugiej odpowiadały na terror władz zamachami na czołowych przedstawicieli regime’u.

Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów z POLITYKI oraz wydań specjalnych otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj