Dobrze ryknąłeś, humanisto!
Obawiam się, że zbuntowani humaniści, pod wodzą Aleksandra Temkina, rozmawiają nie z tymi, z którymi trzeba, i nie o tym, o czym trzeba.

Rozmawiać z rządem o sprawach ducha, to jak gadać z krokodylem o kuchni. Krokodyl wie, że jeść trzeba, i jest bardzo za. Ale on je od razu, w całości i w dużych ilościach. Jest hurtownikiem i realistą w tych sprawach. Nie zna się na rostbefach i półgęskach, jakkolwiek bynajmniej się od nich nie odżegnuje. Rząd ma na głowie tony przepisów i armię urzędników, a za plecami naród żądny bułek z szynką, wymachujący pięściami i kartami wyborczymi. Nie może roztaczać opieki nad żywiołem duchowej wolności i elitarną kulturą, bo jego rolą jest operować masowo, a więc normalizować, uśredniać i formatować. Gdyby nawet opiekował się rezerwatami, w których żyliby sobie w najlepsze artystyczni i intelektualni buntownicy, ironiści, ekscentrycy i inne typy niezależne, a elitarne, to byłby to jedynie publiczny zwierzyniec, zasiedlony przez całkiem niegroźne poczciwe stworzenia.

Nie da się być rewolucjonistą ducha i utrzymankiem rządu jednocześnie. To śmieszne.

Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów z POLITYKI oraz wydań specjalnych otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj