Archiwum Polityki

Podwójne cierpienie

W malutkiej salce łomżyńskiego sądu okręgowego, szczelnie wypełnionej dziennikarzami, rozpoczął się pierwszy w Polsce proces cywilny o tzw. złe urodzenie, w którym państwo W., rodzice ciężko upośledzonej Moniki, domagają się prawie 1,4 mln zł odszkodowania od dwojga lekarzy oraz szpitala w Łomży. Pani W. obawiała się, że urodzi chore dziecko, domagała się badań prenatalnych. Wykonuje się ich dziś w Polsce przerażająco mało, traktując jako oczywisty wstęp do aborcji. A przecież tak nie jest. Kobiety, wiedząc o tym, że są nosicielkami ciężkich genetycznych chorób, wcale nierzadko rodzą drugie i trzecie dziecko. I jak jest potem? Po 10, 20, 30 latach. Żałują? Rodzice – decyzji, a chore dzieci – że kazano im żyć?

T ak sobie

Jacek – 32, Piotrek – 29, Marcin – 23 lata. Bracia z Brzozówki, między Krakowem i Katowicami, każdy z grupą A, bez czynnika VIII, z krzepliwością krwi od 0 do 1 proc. Wystarczy zbyt gwałtownie postawić nogę, machnąć w grze kartą, oparzyć się herbatą, czasem wystarczy po prostu leżeć, żeby nagle poczuć ciepłe mrowienie, krew zalewającą stawy. Ból uśmierzy dopiero wstrzyknięty w żyłę płyn. Kiedy prawie 30 lat temu Piotrek się urodził, mama Anna Konieczna usłyszała: ma małą krzepliwość krwi.

Polityka 16.2002 (2346) z dnia 20.04.2002; Kraj; s. 18