Archiwum Polityki

Paleo czy neo

Nadmierne upolitycznienie i komercjalizacja pogrążyły TVP SA w głębokim kryzysie wiarygodności. Punktem zwrotnym stały się zmiany we władzach firmy. Towarzyszy im nieśmiała debata nad pożądanym kształtem telewizji publicznej. Jej przestrzeń wyznaczają w istocie dwie generalne koncepcje, nazywane tradycyjną (misja edukacyjna) i nowoczesną (uczestnictwo społeczne, rozrywka). Jednej służy paleotelewizja, drugiej neotelewizja.

Zapisane w ustawie o radiofonii i telewizji z 1992 r. powinności mediów publicznych stanowią kompromis łączący niektóre elementy koncepcji tradycyjnej i nowoczesnej. Media publiczne mają m.in. wspierać rozwój i upowszechnianie twórczości artystycznej, nauki i oświaty, a także sprzyjać swobodnemu kształtowaniu się poglądów obywateli i umożliwiać im uczestniczenie w życiu publicznym.

Praktyka pokazała, że telewizja publiczna od początku realizowała te zadania w stopniu niezadowalającym (i gorzej niż publiczne radio).

Polityka 37.2004 (2469) z dnia 11.09.2004; Ogląd i pogląd; s. 36
Reklama