Archiwum Polityki

Klasyk fan

Na ekrany polskich kin wchodzi nowy film Kevina Smitha – druga część słynnych „Sprzedawców”. Ta dość błaha komedia pokazuje, jak bardzo w ostatnich latach zmieniła się społeczna pozycja fana. Sam Smith jest zresztą tego najlepszym dowodem.

Świat poznał Kevina Smitha w 1994 r., gdy na ekrany trafiła pierwsza część „Sprzedawców”. Sensacyjny debiut, kręcony nocami w sklepie, w którym pracował reżyser, zdobył uznanie krytyków, ale przede wszystkim zapewnił Smithowi uwielbienie tysięcy fanów. Pokazani w filmie młodzi ludzie, którzy zamiast dołączyć do wyścigu szczurów, zadowalają się dorywczą pracą i trwonią czas na absurdalne rozmowy o popkulturze i seksie, to nieoczekiwanie celny portret młodego pokolenia. Pokolenia, którego Smith stał się apologetą – nie licząc nieudanej „Dziewczyny z Jersey”, we wszystkich swoich filmach wykorzystał te same postaci.

Miłośnicy twórczości Smitha mogli zresztą zobaczyć samych siebie nie tylko w jego filmach, ale i w samym twórcy: w szkole filmowej spędził raptem 4 miesiące, a pieniądze na realizację filmu zdobył sprzedając kolekcję komiksów i – jakżeby inaczej – pożyczając od rodziców. Ma obsesję na punkcie „Gwiezdnych wojen”, a na premierze „Sprzedawców 2” w Cannes pojawił się w tych samych krótkich spodenkach, które nosi w swych filmach, wcielając się w postać Cichego Boba. Pisze blog i udziela się w społeczności internetowej MySpace (ma tam przeszło 110 tys. znajomych!). I choć przedstawiciele polskiego pokolenia 1200 brutto nie mają szans, by – jak bohaterowie „Sprzedawców 2” – zarobić na samodzielne mieszkanie i choćby zdezelowany samochód smażeniem hamburgerów, to i u nas widzów identyfikujących się z prezentowanym przez Smitha spojrzeniem na świat nie brakuje.

O kinie, nie o karierze

W „Sprzedawcach 2” powracają znane z pierwszej części postaci.

Polityka 43.2006 (2577) z dnia 28.10.2006; Kultura; s. 74
Reklama