Archiwum Polityki

Poker Blaira

Premier Tony Blair, najwierniejszy sojusznik Ameryki, postawił wszystko na jedną kartę. Na razie jego notowania rosną, ale popularność na pstrym koniu jeździ: przyszłość premiera zależy od przebiegu i wyniku wojny w Iraku.

Autobus jadący w centrum Londynu zatrzymuje się w korku. Połowa ulicy jest zablokowana przez młodych ludzi, którzy ułożyli się w poprzek jezdni na wysokości Downing Street, siedziby premiera. Kilkanaście jednostek policyjnych dba o ich bezpieczeństwo i kieruje ruchem.

Nieco dalej, naprzeciwko Westminsteru, kolejna demonstracja. Pod czerwonym sztandarem hasła antywojenne skanduje mała grupka młodzieży, choć najgłośniej słychać starszego siwego pana posługującego się megafonem – Tony Benn, do niedawna poseł z ramienia Partii Pracy, symbol skrajnego lewego skrzydła tej partii, nikogo nie dziwi w tym miejscu; zawsze znajdował się wśród tych, którzy protestowali przeciwko establishmentowi.

Autobus mija demonstrantów i już za moment możemy zapomnieć, że gdzieś trwa wojna. Ruch na ulicach taki sam jak zawsze, podobnie w sklepach i na stacjach kolejowych. Nie ma ani amerykańskiego hurrapatriotyzmu, ani paniki.

Zmiana nastrojów

W połowie lutego nastrój był nieco inny. W antywojennej demonstracji wzięło wówczas udział w Londynie blisko milion osób; tyle samo wyszło na ulice innych brytyjskich miast. Takich protestów nie widziano w tym kraju nigdy, nawet podczas wojny w Wietnamie. W weekend po rozpoczęciu działań wojennych w podobnym marszu wzięło udział, ku rozczarowaniu organizatorów, znacznie mniej osób niż przewidywano, zaledwie kilka tysięcy. Zmiana nastrojów widoczna jest też w wynikach sondaży opinii publicznej: w lutym przeciw wojnie z Irakiem było 52 proc. Brytyjczyków. Po wybuchu wojny 54 proc. społeczeństwa poparło akcję militarną.

Taka zmiana nastawienia nie była dla polityków zaskoczeniem. Podobne zjawisko wystąpiło podczas wojny o Falklandy w 1982 r.

Polityka 15.2003 (2396) z dnia 12.04.2003; Temat tygodnia; s. 25
Reklama