Kiedy jedzenie staje się wrogiem. Jak jeść zdrowo i przestać ciągle oceniać własne ciało?

W nowym odcinku „Podkastu psychologicznego” Joanna Cieśla oraz Katarzyna Błażejewska-Stuhr przypominają, że jedzenie nie jest wyłącznie liczeniem kalorii, zaś sprawność fizyczna i ciało są nam dane do życia i czucia, a nie do wiecznego oceniania.

Gdy wreszcie zaczyna robić się ciepło, wielu osobom przychodzi na myśl, że warto byłoby wziąć się za swoją formę fizyczną. W najnowszym odcinku „Podkastu psychologicznego” rozmawiamy z Katarzyną Błażejewską-Stuhr, dietetyczką kliniczną i psychodietetyczką, doktorantką na Pomorskim Uniwersytecie Medycznym, o tym, jak dbając o kondycję ciała, jednocześnie nie rozjechać sobie psyche. Bo granica bywa delikatna.

Anoreksja, bulimia i ortoreksja to tylko część zaburzeń odżywiania, których skala w ostatnich latach dramatycznie rośnie. Po pandemii covid-19 w wielu krajach gwałtownie przybyło hospitalizacji z tych powodów. Dlaczego?

Właśnie w zaburzeniach odżywiania nieraz odbijają się również innego rodzaju problemy – dolegliwe poczucie osamotnienia, zagubienie wobec chaosu w świecie, wstyd z powodu nieprzystawania do rozmaitych wymogów i oczekiwań.

Do tego polski stosunek do jedzenia jest bardziej zawikłany niż wielu innych społeczeństw Europy – z powodu licznych i długoletnich historycznych doświadczeń rozmaitych głodów i niedoborów.

Ale wciąż, w dużej mierze, chodzi też o zafałszowany w popkulturze i mediach społecznościowych obraz ciała, nawet jeśli nie chorobliwie szczupłego, to często w wersji superfit. Chodzi także o – paradoksalnie – wyraźnie rosnącą presję na troskę o zdrowie, która stała się jednym z wyznaczników statusu.

Jak założyć sobie „pasy bezpieczeństwa”? Kiedy powinny się nam zapalić ostrzegawcze lampki, że w wyścigu po sprawność i urodę wbiegamy w ślepą uliczkę? Wspaniale, że rezygnujemy z alkoholu, ograniczamy cukier, tłuszcze i przetworzone jedzenie – ale co, gdy lista akceptowalnych produktów kończy się na czterech pozycjach? Czy rezygnacja z imprezy u przyjaciół, bo „będzie za dużo pokus”, jest jeszcze zdrowa, czy już nie? Czy siedem treningów tygodniowo i przestawianie grafiku tak, by upchnąć w nim kolejne zajęcia to przesada?

Jak wyłapać moment, w którym warto się zatrzymać? I jak wyhamować, skoro jesteśmy już tak bardzo wciągnięci w rytm? To część pytań, na które szukamy odpowiedzi w naszej rozmowie.