Pomocnik Historyczny

Zachodnie Niemcy: Gniewne spojrzenie w przeszłość

Republika Federalna Niemiec wchodzi w epokę postindustrialną

Rudi Dutschke na czele demonstracji przeciwko wojnie w Wietnamie, zachodni Berlin, luty 1968 r. Rudi Dutschke na czele demonstracji przeciwko wojnie w Wietnamie, zachodni Berlin, luty 1968 r. Getty Images
Jeszcze w 1965 r. głoszono w RFN tezę, że urodzone w czasie wojny pokolenie powojennego cudu gospodarczego to apolityczni marzyciele nastawieni na konsumpcję. A latem 1967 r. wybuchła rebelia.
Wielka koalicja chadeków i socjaldemokratów, zawiązana w 1966 r., stała się momentem zwrotnym w polityce RFN, przyczyniając się do powstania APO, opozycji pozaparlamentarnej, nośnika młodzieżowej rewolty (znaki partii współczesne).AN Wielka koalicja chadeków i socjaldemokratów, zawiązana w 1966 r., stała się momentem zwrotnym w polityce RFN, przyczyniając się do powstania APO, opozycji pozaparlamentarnej, nośnika młodzieżowej rewolty (znaki partii współczesne).

Strategia Adenauera. Lata sześćdziesiąte – przełomowe dla powojennej historii obu państw niemieckich – zaczęły się 13 sierpnia 1961 r., w momencie budowy muru berlińskiego przez władze NRD. Wprawdzie Niemcy z sowieckiej strefy okupacyjnej (od 1949 r. Niemiecka Republika Demokratyczna) już od 1945 r. żyli w innym ustroju niż ich krewniacy ze stref zachodnich (od 1949 r. Republika Federalna Niemiec), jednak do sierpnia 1961 r. mogli „głosować nogami”. Tysiące ludzi ze względów rodzinnych czy nawet ideowych – jak Wolf Biermann czy pastor Kasner, ojciec Angeli Merkel – przenosiło się z zachodu na wschód.

Pomocnik Historyczny „Rewolta 1968” (100128) z dnia 26.02.2018; Odcienie rebelii; s. 85
Oryginalny tytuł tekstu: "Zachodnie Niemcy: Gniewne spojrzenie w przeszłość"
Reklama