Pomocnik Historyczny

Chiny: W oparach rewolucji kulturalnej

Kulturalna rewolucja w Chinach Mao Zedonga

Hunwejbini (Czerwona Gwardia) na jednym z licznych wieców, 1966 r. Hunwejbini (Czerwona Gwardia) na jednym z licznych wieców, 1966 r. Getty Images
W okresie zupełnego wypalenia prestiżu ideologicznego Kremla tajemnicze, bo niemal zupełnie odcięte od świata, Chiny Ludowe jawiły się jako ostatnia nadzieja zachodnich utopistów. Nie odstręczał ich nawet terror tzw. rewolucji kulturalnej.
Mao Zedong (1893–1976), chiński dyktator na propagandowym plakacie z czasów rewolucji kulturalnej.Getty Images Mao Zedong (1893–1976), chiński dyktator na propagandowym plakacie z czasów rewolucji kulturalnej.

„Zachwycające przemiany”. Dla radykalnej, najczęściej dobrze sytuowanej młodzieży w Paryżu i Berlinie Zachodnim, wzywającej, by nie wierzyć nikomu po trzydziestce, Mao Zedong, wówczas blisko osiemdziesięcioletni tyran z Pekinu, jawił się jako patron ideowej i obyczajowej swobody, koryfeusz „zabraniającego zabraniać” oswobodzicielskiego buntu. Dobiegające z Chińskiej Republiki Ludowej wieści o niesłychanych cudach, mających za nic ograniczenia ekonomii i ludzkiej natury, jako obiektywną prawdę przyjmowali nie tylko młodzieńczy demonstranci, ale często i atakowani przez nich siwowłosi profesorowie.

Pomocnik Historyczny „Rewolta 1968” (100128) z dnia 26.02.2018; Odcienie rebelii; s. 112
Oryginalny tytuł tekstu: "Chiny: W oparach rewolucji kulturalnej"
Reklama