Pomocnik Historyczny

Religijna mozaika

Prawowierni i inni

Teologiczna debata z nestorianami; miniatura z XIII w. Teologiczna debata z nestorianami; miniatura z XIII w. BEW
Choć bizantyńscy władcy wkładali wiele wysiłku w ujednolicenie wyznaniowe państwa, pod względem religijnym cesarstwo pozostawało różnorodne, także w obrębie dominującego chrześcijaństwa.
Mani (III w.) na perskiej miniaturze.Alamy Mani (III w.) na perskiej miniaturze.

Rhomaioi = christianoi. Monarchowie, hołdując idei cesarstwa jako królestwa Bożego na ziemi, kopii królestwa niebieskiego, czuli się zobligowani do rozszerzania zwierzchnictwa, o ile tylko mogli, na cały cywilizowany świat i spodziewali się zjednoczenia poddanych w jednym Kościele chrześcijańskim. Chrześcijaństwo bizantyńskie szczególnie mocno zwykło podkreślać swą prawowierność (ortodoksję), powołując się na sukcesję apostolską. Stąd Kościoły nawiązujące do jego dziedzictwa eksponowały w swej nazwie termin prawosławny (tj.