Pomocnik Historyczny

W imię status quo

Latynowskie dyktatury wojskowe

Pogrzeb kilkudziesięciu – spośród ok. 200 tys. – ofiar 42-letniej wojny domowej w Gwatemali, których ciała odnaleziono na jednym z kilkuset tajnych cmentarzy; 2001 r. Pogrzeb kilkudziesięciu – spośród ok. 200 tys. – ofiar 42-letniej wojny domowej w Gwatemali, których ciała odnaleziono na jednym z kilkuset tajnych cmentarzy; 2001 r. Getty Images
Wojskowe i cywilne dyktatury w Ameryce Łacińskiej epoki zimnej wojny broniły społecznego układu, szafując hasłem walki z komunizmem. Chodziło jednak o zatrzymanie wszelkiego postępu.
Prezydent Chile (1970-73) Salvador Allende (w hełmie) w dniu zamachu stanu, 11 września 1973 r.Getty Images Prezydent Chile (1970-73) Salvador Allende (w hełmie) w dniu zamachu stanu, 11 września 1973 r.

Kto chce reform, ten komunista. Plagami Ameryki Łacińskiej były w okresie zimnej wojny głębokie przepaści społeczne, nędza, na niektórych obszarach nawet głód, tyranie zwyrodnialców, przemoc policji i wojska. Te realia przesądzały o gwałtowności dążeń do zmiany, skłaniały do postaw rewolucyjnych – dlatego latynoamerykańscy buntownicy brali nieraz do ręki broń, zakładali w miastach i na wsiach oddziały partyzanckie.

Zimna wojna – tzn. rywalizacja między demokracją w stylu zachodnim a realnym socjalizmem, między USA a ZSRR i Chinami – przesądzała o tym, że każdy sprzeciw w imię sprawiedliwości społecznej lokalne elity Ameryki Łacińskiej, jak i Stany Zjednoczone, traktowały jako komunistyczną intrygę inspirowaną z Moskwy.

Pomocnik Historyczny „Ameryka Łacińska” (100159) z dnia 09.12.2019; Wiek rewolucji; s. 102
Oryginalny tytuł tekstu: "W imię status quo"