Pomocnik Historyczny

Inflanty, Kurlandia, Semigalia

Zwycięstwo wojsk litewskich nad szwedzkimi pod Kircholmem (1605 r.) nie zapobiegło utracie na rzecz Szwecji prawie całych Inflant zadźwińskich; obraz Wojciecha Kossaka z 1925 r. Zwycięstwo wojsk litewskich nad szwedzkimi pod Kircholmem (1605 r.) nie zapobiegło utracie na rzecz Szwecji prawie całych Inflant zadźwińskich; obraz Wojciecha Kossaka z 1925 r. EAST NEWS
Pozakonne Inflanty na krótko stały się częścią państwa polsko-litewskiego, potem dostały się Szwecji (poza skrawkiem w postaci tzw. Inflant Polskich), a następnie Rosji. Natomiast wydzielone z nich Kurlandia i Semigalia były polskim lennem aż do upadku Rzeczpospolitej.

Inflancka konfederacja. W późnym średniowieczu Zakon Niemiecki (jego tamtejsza gałąź) miał w Inflantach pozycję dominującą. Nie było to jednak czyste państwo zakonne. Istotną rolę odgrywały w jego strukturze ustrojowej państewka biskupie: arcybiskupa ryskiego oraz biskupów dorpackiego i ozylskiego, których władcy mieli od 1521 r. tytuły książąt Rzeszy. Dość niezależną pozycją cieszyło się miasto Ryga. Był to więc rodzaj wspólnoty czy konfederacji, której jedność spajała wspólnota kulturowa niemieckiej elity oraz zwoływane od XV w.

Pomocnik Historyczny „Dzieje wokół Bałtyku” (100168) z dnia 01.06.2020; Ku nowoczesności; s. 52