Pomocnik Historyczny

Teodora Wielka (ok. 500–548)

Teodora, fragment mozaiki bizantyńskiej z bazyliki św. Witalisa w Rawennie we Włoszech, VI w. Teodora, fragment mozaiki bizantyńskiej z bazyliki św. Witalisa w Rawennie we Włoszech, VI w. BEW
Cesarzowa Bizancjum.

Poczet cesarzowych bizantyńskich jest galerią postaci wyrazistych, żadna jednak nie rozpala wyobraźni do tego stopnia co Teodora, żona Justyniana Wielkiego (pan. 527–565). Za życia budziła mieszane uczucia poddanych. Stała się symbolem wielkiej kariery – od najniższych szczebli drabiny społecznej po cesarską purpurę i rzeczywisty wpływ na władzę. Jej twarz, znana z mozaiki w raweńskim kościele św. Witalisa, jest dziś najbardziej rozpoznawalnym wizerunkiem bizantyńskiej kobiety. Zaś informacje o jej życiu, zawarte głównie w dziełach jednego historyka (Prokopiusza z Cezarei), są zdumiewająco sprzeczne, jako że jedna opowieść była oficjalną historiografią, a druga pisanym do szuflady aktem oskarżenia.

Pomocnik Historyczny „Władczynie Europy” (100178) z dnia 22.02.2021; Portrety mniejsze; s. 60